رابطه سؤ مصرف با کودک آزاری
آبان ۱۰, ۱۳۹۶
نشست «نقش رسانه در پیشگیری، مداخله و درمان کودک آزاری در سکونتگاه‌های فقیرنشین»
آبان ۱۱, ۱۳۹۶

🔴🔴پیشگیری از کودک آزاری شامل سه سطح پیشگیری نخستین، دومین و سومین می شود.

۱️⃣پیشگیری نخستین،‌ عبارت است از آموزش دادن به همه مردم درباره شناسایی و گزارش سورفتار با کودک.

🔺اگرچه میزان اثربخشی این پیشگیری، دشوار است اما این امر پذیرش شده است که جامعه آموزش دیده موجب افزایش کشف و گزارش نمونه های مشکوک به کودک آزاری می شود.

🔺توزیع مطالب فرهنگی در مساجد، اموزشگاها و درمانگاه های پزشکی می تواند اینمطالب را به دست پدر و مادر، کودکان و متخصصان برساند. دبیرستان ها می توانند دوره های مربوط به سورفتار با کودکان را برای دبیران خو ارائه دهند.

🔺اقداماتی که برای پیش گیری از ارتکاب آزار در افراد در معرض خطر شدید انجام می گیرند، بیشتر با نام پیشگیری دویم شناخته می شوند.

🔺اجرای برنامه های دیدبان سرپرستی پدر و مادر، برای خانواده حتی پس از ثبت گزارش سورفتار در آن خانواده، می تواند اثر بخش باشد.
🔺برخی مطالعات نشان داده اند که بلافاصله بعد از آموزش دادن به پدر و مادر، خطر سورفتار به بهترین شکل کاهش می یابد. پس حمایت مستمر از خانواده با ارائه خدمات بسیار و فرصت های آموزش به آنان، می تواند در طول وره های طولانی مدت نیز مفید باشد.

۲️⃣از دیگر نتایج برنامه های پیشگیری دومین می توان به افزایش باورها و نگرش های کودک دوستانه، تغییر در باورهای مربوط به تنبیه بدنی اشاره کرد.

🔺برنامه های دیده بان برای رفع نیازهای کودکانی که شاهد خشونت بوده اند، می توانند در پیشگیری از آزار موثر باشند. از آن جا که دیدن خشونت در داخل خانه و یا در محله،‌ بیشتر با سورفتار نسبت به کودکان ارتباط دارد، برنامه های دیدبان فراهم نمودن خدمات مورد نیاز بزه دیدگان بزرگسال، باید در راستای رفع نیازهای کودکان نیز تقویت شوند.

🔺آموزش مهارت های زندگی، برای نمونه چیره شدن بر فشار روانی، رویارویی با بحران، توسعه روابط موفقیت امیز و حل مسئله به کودکان و یاری رسندن به آنان برای ساختن یک خود انگاره مثبت، می تواند در کاهش خطر سورفتار و بهبود بخشیدن آثار خشونت موثر باشد.
۳️⃣پیشگیری سومین عبارت است از پاسخ دهی به وضعیت هایی که در آنها آزار، بیشتر رخ داده و مداخله کنونی می تواند از رخ دادن آن در آینده پیشگیری نماید.

🔺برنامه های فشرده برای خانواده هایی که قبلا به دلیل سورفتار با کودکان تعقیب شده اند، رویکردهایی با سزادهی کمتر نسبت به نظام عدالت کیفری را ارائه می دهند.

🔺پیش بینی نهادها، روش نامه ها و پاسخ های اختصاصی درباره انجام تحقیقات و تعقیب کیفری در پرونده های سورفتار می تواند در کاهش آثار آزار موثر باشد.

🔺ارائه اموزش و طراحی موافقت نامه برای مددکاران اجتماعی، ماموران اجرای قانون، دادستان ها، تیم های پزشکی و مشاوران بهداشت روانی، می تواند کیفیت مصاحبه با کودکان را ارتقا دهد و احتمال بروز ضربه روانی در زمان انجام تحقیقات درباره گزارش سورفتار را کاهش دهد.

🔺مراکز حمایت از کودکان نیز باید دارای رویکردی ابتکاری در ارائه خدمات به کودکان بزه دیده باشند. اینها مراکزی کودک دوستانه اند که دربردارنده رویکردی جامع درباره مصاحبه با کودکان و خانواده ها و مداخله در روابط آنان در اثنای تحقیقات هستند.

☑️افزون بر محافظت جسمی از کودکان، این خدمات باید به رفع نیازهای رشدمدار، عاطفی، روحی، اجتماعی، تحصیلی و بهداشت روانی کودکان نیز بپردازند. مداخلاتی که به پدر و مادر برای ایجاد یک خانواده محافظت کننده کمک می کنند، میتوانند به بهبودی کودکان نیز کمک کنند.

☑️توسعه روابط مثبت با خانواده و دیگر بزرگ سالان و ارتقای مهارت های زندگی می تواند به کودکان کمک کند که عزت نفس خود را باز سازی نمایند و بهبود یابند.

◾️منبع: آزار، بی توجهی و سورفتار نسبت به کودک، نوشته Pamela G.Bond و Jennifer Reid Webb، ترجمه حسن قاسمی مقدم، دانشنامه بزه دیده شناسی و پیشگیری از جرم، صفحه ۱۲۳و ۱۲۴

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *