مکانیزمهای پیشنهادی برای حقوق کیفری در مورد اطفال
دی ۲۷, ۱۳۹۶
کودک‌آزاری و تاثیر آن بر شخصیت فرد
دی ۲۷, ۱۳۹۶

کودک آزاری باعث تغییر دائمی ژن های مرتبط با استرس در مغز قربانیان خودکشی میشود.
شوک روحی حاصل از کودک آزاری ممکن است تا پایان عمر ادامه داشته باشد که منجر به خطر بالای اضطراب , افسردگی و خودکشی میشود . گروهی از دانشمندان کانادایی پایه ای ژنتیکی برای این مشکل پیدا کرده اند .
با مطالعه فرایندهای مغز قربانیان خودکشی , پاتریک مک گوان از مؤسسه سلامت روانی دانشگاه داگلاس , به این نتیجه رسید که کودک آزاری موجب تغییر ژنی به نام NR3C1 میشود که بر توانایی فرد در مقابله با استرس اثر میگذارد و تغییری که ایجاد میشود حاصل از تغییرات اپی ژنتیک است به این معنا که توالی DNA تغییر پیدا نمیکند و ساختار DNA به گونه ایی تغییر میکند که فعالیت آن کاهش ویا افزایش پیدا میکند. این دسته از تغییرات اثر طولانی مدتی دارند پس شوک روحی حاصل از کودک آزاری میتواند دائمی باشد.
کودک آزاری از غفلت تا آزار فیزیکی , بر عملکرد اندام های مهمی که HPA نامیده میشوند , اثر میگذارد. این سه اندام شامل, هیپوتالاموس (قسمت قیفی شکل مغز) , غده هیپوفیز که در زیر هیپوتالاموس قرار دارد و غدد فوق کلیوی که در بالای کلیه ها قرار دارند , میشوند. هر سه اندام هورمون ترشح میکنند و به وسیله ی مواد شیمیایی واکنشهای ما به شرایط استرس زا را کنترل میکنند و باعث راه اندازی چندین تغییر فیزیولوژیکی میشود که بدن ما را آسیب پذیر میکند.
ژن NR3C1 بخشی از این سیستم میباشد. این ژن پروتئینی به نام گیرنده ی گلوکوکورتیکوئید تولید میکند که به کورتیزول که به هورمون استرس معروف است متصل میشود. کورتیزول توسط غدد فوق کلیوی در پاسخ به استرس ترشح میشود و زمانی که به گیرنده ی خود متصل شد سبب راه اندازی زنجیره ایی از واکنشها میشود که محور HPA را غیرفعال میکند و در این زمان بدن ما به صورت خودکار پاسخ خود را به شرایط استرس زا محدود میکند.
در صورت عدم وجود مقدار کافی گیرنده ی گلوکوکورتیکوئید این کنترل اتفاق نمی افتد . بدین معنا که , این سه اندام در شرایط معمولی مانند شرایط استرس زا عمل میکنند. برخی از دانشمندان ارتباطی مابین سطح پایین این گیرنده ها و اسکیزوفرنی , اختلالات خلقی و خودکشی پیدا کرده اند.
پس, آسیب های دوران کودکی باعث ایجاد تغییر در روش پاسخ به استرس در بدن میشود که خطر ابتلا به اختلالات خلقی و خودکشی را افزایش میدهد.

خاموش شدن پروموتر:
این گروه ۲۴ نمونه از کالبد شکافی بافت مغز مردانی که خودکشی کرده بودند را بررسی کردند, نیمی از آنها مورد کودک ازاری قرارگرفته بودند و نیمی دیگر این مشکل را نداشتند . آن ها این افراد را با ۱۲ فرد دیگر که مورد آزار در کودکی قرار نگرفته بودند و جان خود را در تصادفات از دست داده بودند مقایسه کردند. تمام این نمونه ها از بافت هیپوکامپ که مرکز یادگیری در مغز است گرفته شد و مکانی است که ژن NR3C1 در آن به طور دائم فعالیت دارد . مشاهده شد که فعالیت این ژن در افرادی که مورد آزار در کودکی قرارگرفته بودند و خودکشی کردند از سایر گروه ها به شدت کمتر بوده است . در مغز آنها mRNAحاصل از این ژن کمتر پیدا شد. mRNAمولکولی است که از رونویسی این ژن حاصل شده و دستورالعمل را برای تولید گیرنده ی گلوکوکورتیکوئید فراهم میکند. با کمبود این mRNAافرادی که در معرض کودک آزاری قرارگرفته بودند و خودکشی نیز انجام دادند مقدار کمتری از این گیرنده ی بحرانی را دارا بودند .
مشخص است که , این کمبود به علت داشتن تجربه آزار در کودکی بوده نه خودکشی از آن جایی که گروخی که فقط خودکشی کرده بودند سطح مشابه ایی از mRNAرا نسبت به افرادی بر اثر سایر عوامل فوت کرده بودند دارا بودند و حتی قربانیان از نظر اعتیاد به الکل , مواد مخدر و اختلالات خلقی مودر بررسی قرار گرفتند که هیچ کدام اثری برنتایج نداشتند.
چرا ژن NR3C1 در قربانیان کودک آزاری کمتر فعالیت دارد؟
برای بدست آوردن پاسخ این سوال مک گوان بر قسمت پروموتر ژن تمرکز کرد. قسمتی از DNA که فعالیت آن را کنترل میکند. این ژن توسط پروتئینی که NGFI-A نامیده میشود,فعال میگردد که احتیاج به بخش های ویژه ایی دارد که برای روشن کردن ژن به آنها متصل شود. در افرادی که خودکشی کرده بودند و مورد کودک آزاری نیز قرار گرفته بودند بخش های قرارگیری این پروتئین به میزان زیادی تغییر پیدا کرده بود. مک گوان دریافت که مولکولهای کوچکی به نام گروه های متیلی به نواحی پروموترهای DNA متصل شده بودند که از اتصال پروتئین NGFI-A به آن جلوگیری میکردند و DNA اصلی تغییر پیدا نکرده بود. در حقیقت توالی پروموتر ژن NR3C1 در تمام ۳۶ نمونه مشابه بود. این نمونه ایی از تغییرات اپی ژنتیکی است که تغییرات ساختاری باعث تغییر رفتار ژن میشوند در حالیکه توالی DNA هم چنان ثابت است. گروهای متیلی باعث پنهان شدن توالی DNA میشوند بدون تغییر آن.

در نهایت , تحقیق مک گوان تصویری از ارتباط بین کودک آزاری و بیماری های بعدی و مرگ ترسیم میکند . کودک آزاری تغییرات اپی ژنتیک را در پی دارد که ژن NR3C1 نیز در آن دخیل است. این تغییرات به خصوص تغییراتی که در آن گروه های متیلی دخالت دارند خیلی پایدار هستند و فعالیت ژن را برای مدت زیادی کاهش میدهند و ژن در بسیاری از سلولها به درستی فعالیت نمیکند در نتیجه بدن نمیتواند گیرنده ی گلوکوکورتیکوئید را به میزان کافی تولید کند و اندام های HPA نمیتوانند فعالیت خود را کاهش دهند و همیشه فعال هستند و بدن در شرایط عادی همانند شرایز استرس زا عمل میکند که نتیجه آن میزان بالای اضطراب , افسردگی و خودکشی است. مک گوان اقرارمیکند که این نظریه بحث برانگیز است اما هرکدام از مراحل به صورت فردی بر اساس نتایج منطقی به نظر میرسند.
گروه های دیگر نتایج مشابهی را در موش ها پیدا کرده اند . کیفیت مراقبت موش های مادر در متیلاسیون پروموتر ژن NR3C1 اثر دارد . اگر پیوستگی بین مادر و فرزند در سن پایین از بین برود میزان گروه های متیلی در این مناطق بحرانی افزایش میابد و سیستم HPA بیش از حد به شرایط استرس پاسخ میدهد.
مادرها میتوانند در این حوادث زنجیره ایی بر سرنوشت فرزندشان اثر گذار باشند حتی قبل از متولد شدن آن ها. تحقیقات نشان داده که ژن NR3C1 در کودکان تازه متولد شده به میزان زیادی متیله میشود اگر مادر در دوره سوم بارداری افسرده و یا مضطرب باشد و این تغییر اپی ژنتیکی قابل توارث است .

Reference: Patrick O McGowan, Aya Sasaki, Ana C D’Alessio, Sergiy Dymov, Benoit Labonté, Moshe Szyf, Gustavo Turecki, Michael J Meaney (2009). Epigenetic regulation of the glucocorticoid receptor in human brain associates with childhood abuse Nature Neuroscience, 12 (3), 342-348 DOI: 10.1038/nn.2270

#مقاله

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *