بازار مواد مخدر در اغلب محله‌های فقیرنشین و حاشیه‌ای‌شده، داغ است
بهمن ۲۹, ۱۳۹۶
کشته شدن ندای شش ساله
فروردین ۱۴, ۱۳۹۷

امروز در جامعه ما کودک آزاری با توجه به اخبار و گزارش‌های زود به زود از موارد حاد این پدیده که گاه باعث از دست رفتن جان کودکان گردیده است، در حال تبدیل به یکی از دغدغه‌های عمومی است. امروز نه تنها فعالان اجتماعی که سالها در سکونتگاههای فقیرنشین شاهد آب شدن ذره ذره و خاموش کودکان و ناکارآمدی حمایتهای موجود از آنان بوده‌اند، که عموم مردم که برای مرگ سارینا، بنیتا، اهورا و کودکان دیگر تنها در ماههای اخیر گریستند، این پرسش را دارند که جامعه و در راس آن حکمرانان، برای اصلاح وضعیت امنیت کودکان- که بزرگترین ثروت ما به شمار می‌روند- در جامعه چه تمهیدی اندیشیده‌اند.
جمعیت امام علی به عنوان برگزار کننده این سمینار به همراه سایر فعالان جامعه مدنی که سالها شاهد درد و رنج تن‌های نحیف و رنجور کودکان و عدم امکان حمایت از آنها با تکیه بر ساز و کارهای موجود بوده اند، با توجه به روند فزاینده کودک آزاری و پیچیده‌تر شدن اشکال آن ضمن به صدا در آوردن زنگهای خطر و هشدار جدی در این زمینه به عموم جامعه و به ویژه تصمیم‌گیران و تصمیم سازان به طور مشخص و ضمن آگاهی از این که فقر و نابرابری و گسترش روزافزون اعتیاد علت ساختاری بسیاری از این کودک آزاری ها است و تاکید بر لزوم اتخاذ سیاستهایی با محوریت فقرزدایی و کاهش تقاضای سوء مصرف مواد مخدر، خواسته‌های زیر را به طور مشخص دارد:

۱- اصلاح جایگاه گمشده کودکی در جامعه و نگاه مالک مآبانه به کودکان در روح قوانین و تصمیم گیری‌ها و نگاه برابر به همه کودکان ساکن کشور به عنوان افراد صاحب حقوق و مستقل.
۲- لزوم اجرای طرح ملی ” مقابله با کودک آزاری ” و تشکیل نهاد فرا بخشی ” دیده بان کودک ” به عنوان نهادی مقتدر؛ فارغ از ناهماهنگی‌های بین بخشی و با همکاری سازمانهای مردمی، جهت مراجعه به مناطق پر خطر، ایجاد برنامه‌های پیشگیرانه و تشخیص موارد حاد و مداخلات مناسب، ایجاد بانک اطلاعاتی از افراد دارای سابقه کودک آزاری و پایش حضور آنان در جامعه با هدف صیانت از کودکان. باتوجه به این که ساز و کارهایی چون اورژانس اجتماعی به دلیل عدم دسترسی کودکان به سیستم‌های اطلاع دهی و عدم اقتدار کافی و برخورداری از امکانات مناسب، به هیچ عنوان سنخیتی با عمق آسیب‌های موجود ندارد.
۳- تصویب و اصلاح قوانین موجود جهت حمایت هر چه بیشتر از کودکان، از جمله تصویب سریع لایحه حمایت از کودک و نوجوان و نگاه به مجازات به عنوان ابزاری که ضمن همخوانی با میزان جرم، به عنوان حربه پیشگیرانه برای تکرار جرم باشد. و از حضور مجدد کودک آزاران در صحنه‌های منتهی به جرم جلوگیری کند، جرم انگاری مواردی چون اجبار کودکان به ازدواج در سنین پایین و یا سوء مصرف مواد توسط والدین یا اولیای قانونی.
۴- مواجهه با کودک آزاری‌های ساختاری ناشی از فقر مانند استفاده از کودکان در مشاغل پرخطر نظیر زباله‌گردی، عدم برخورداری کودکان از زیرساختهای بهداشتی و درمانی و تغذیه و پوشاک مناسب. در عرصه‌های مختلف اجتماعی چون مدارس به خصوص توهین و تحقیر کودکان به دلیل عدم امکان پرداخت شهریه و موارد اینچنینی در سکونتگاهای فقیر نشین.
۵- تدوین سیاست‌های مناسب پیشگیرانه برای مناطقی که در آنها احتمال وقوع کودک آزاری بالاتر است و ساز و کارهای مناسب برای آموزش والدین در این مناطق با استفاده از پتانسیل تشکل‌های مردمی. به طور مشخص وجود خانه‌های امن در محلات برای پناه دادن به کودکان در معرض خشونت خانگی با اختیارات قانونی لازم، ضروری به نظر می رسد.
۶ – اختصاص شعب، قضات و ضابطین قضایی ویژه کودکان جهت رعایت همه جانبه حقوق کودکان بزه دیده و تدوین برنامه‌هایی برای جبران لطمات روحی و جسمی وارد آمده.
۷- ایجاد ساختارهای مناسب در بیمارستانها و مراکز درمانی و آموزش کلیه افراد اعم از پزشک، پرستار، بهیار و… جهت مواجهه صحیح با موارد مشکوک مرجع ذیصلاح جهت تشخیص امر در بیمارستان ها؛ مراکز درمانی و خانه های بهداشت.
۸- استاندارد سازی و بهبود کیفیت خدمات به کودکانی که به دلیل آسیب دیدگی یا خطر آسیب، از خانواده جدا شده و در مراکز شبانه روزی زندگی می کنند و وجود برنامه های درمانب در این مراکز، برای کودکان آسیب دیده، عدم برچسب زنی به کودکان مورد آزار و ایجاد ساز و کار برای نظارت بر این مراکز توسط سازمانهای مردم نهاد با ساز وکارهای مدون.
۹- تسهیل در امر واگذاری کودکان بدسرپرست به خانواده‌های مورد اعتماد و داوطلب و عدم نگهداری طولانی این کودکان در مراکز قرنطینه و سیستم های خوابگاهی.
۱۰- تخصیص سهم مناسب از بودجه دولت و مدیران شهری به کودکان و توجه ویژه به کودکان و نوجوانان، به خصوص برنامه‌های آموزشی مدارس و حمایتی درسکونتگاههای غیر رسمی و تقویت زیرساختهای رفاهی و برنامه‌های مناسب برای اوقات فراغت آنها به خصوص در سکونتگاههای فقیرنشین جهت دور ساختن کودکان از کانون‌های خطر در محلات جرم خیز.
۱۱- بازنگری در محتوای آموزشی با هدف توانمند سازی و آگاه سازی دانش‌آموزان به خصوص در سکونتگاههای فقیر نشین و تدوین برنامه‌های آموزشی در مدارس جهت آموزش‌های لازم به کودکان برای مواجهه با کودک آزاری وجود واحد مددکاری تخصصی‌تر در این مناطق.
۱۲- اختصاص بخشی از محتوای برنامه‌های صدا و سیما و رسانه‌های دارای سهم از درآمد ملی، جهت تولید محتواهایی با هدف آگاهی بخشی عمومی و ارائه تحلیل‌های صحیح و کارشناسانه در مورد حوادث مرتبط با کودک آزاری.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *